Mass mailing with Applescript and Outlook

Door MtC op maandag 24 februari 2014 15:06 - Reacties (4)
Categorie: scripting, Views: 1.697

If you want to send the same mail, with the same attachment, to multiple people, you can use the script below.
The list of addresses is a simple text file, with each address on a new line.
In the body, for newlines use <br> when you have Outlook set up to use HTML format. When Outlook is set up to send mail as plain text, use \n.

An example would be:


Applescript:
1
set mailContent to "Hi,<br>this is a new line"
for html

or

Applescript:
1
set mailContent to "Hi,\nthis is a new line"
for plain text



Applescript:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
on run {input, parameters}
  set mailAddresses to paragraphs of (read (file "Data:Users:myuser:Documents:mymailaddresses.txt"))
  repeat with nextLine in mailAddresses
    if length of nextLine is greater than 0 then
      tell application "Microsoft Outlook"
        
        set mailSubject to "some subject" -- the subject
        set mailContent to "some content" -- the content
        set mailAddress to nextLine -- the receiver 
        set mailSignatureName to "mySignatureName" -- the signature name
        set mailAttachment to "Data:Users:myuser:Documents:myattachm.ent" -- the attachment path
        
        set myMessage to make new outgoing message with properties {subject:mailSubject, content:mailContent}
        
        make new recipient at myMessage with properties {email address:{address:mailAddress}}
        make new attachment at the end of myMessage with properties {file:mailAttachment}
        
        send myMessage
      end tell
      
      delay 10
    
    end if
  
  end repeat
  
  return input

end run

De man die niet kon slapen.

Door MtC op maandag 23 juli 2012 01:11 - Reacties (10)
Categorie: proza, Views: 3.052

tik.
tik.
tik.
tik.
tik.
De klokt tikte hoorbaar de seconden verloren nachtrust weg. Starend naar het plafond hoorde hij hoe in de verte een trein voorbijraasde. De hond van de buren blafte één keer. De brander van de centrale verwarming sloeg aan, en zoals steeds, 15 seconden later weer uit.
5432. Zoveel seconden lag hij al wakker, en één voor één had hij ze horen voorbijtikken. Opstaan was geen optie. Dan zou ze wakker worden. Dat was de beste garantie op een fikse ruzie.
tik.
tik.
tik.
6738. Hij stond toch op. Uiterst behoedzaam kronkelde hij uit bed, trok zijn kleren aan en sloop de trap af. Hij luisterde nog even. Oef. Ze sliep nog. Hij besloot de stad in te trekken. Het was de eerste keer sinds hij in New York woonde dat hij op dit uur buitenkwam. Hij wist niet wat te verwachten.
Links, rechts, even rechtdoor en dan opnieuw rechts. Het leek wel alsof hij precies wist waar hij heen wilde, maar hij had geen idee. Was het de rozige gloed? Of was het de geur van gebak? Hij versnelde de pas en sloeg opnieuw links af.
Hij kon zijn ogen niet geloven. Een massa volk trotseerde de duisternis. Hoewel. Hier leek het eerder dag. Hij had hier alleen nog maar over gehoord, maar het was sterker dan hij zich ooit had durven inbeelden. Toen hij terug bij adem gekomen was, vervolgde hij traag zijn weg. Tot zijn oog plots op dat éne raam viel. Dit had hij nooit gezien. Het rode neonlicht maakte alles nog unieker. Hij stond aan de grond genageld. Dit was van een onwereldse schoonheid. Zou hij...? Neen, dat ging niet. Als zij dat te weten zou komen, zou ze razend zijn. Maar hij wilde zo graag.
"Mooi he", klonk het achter hem. Geschrokken keek hij om, en keek recht tegen paar gouden kettingen aan. Hij liet zijn ogen omhoogglijden, en zag hoe de ruig uitziende kerel glimlachte om zijn onbeholpen houding. "Heel mooi" slikte hij zijn angst in "maar niets voor mij, mijn vrouw zou mij vermoorden". De kerel lachte "ach, kom op, wat niet weet niet deert. Ik mag je wel, dus ik trakteer!". Hij kon zijn oren niet geloven. Zou deze wildvreemde hem zomaar trakteren? Hij leek het alleszins te menen. "Ben je zeker?". De man was zeker, en duwde hem een briefje van 100 in de hand. "Hier, leef je uit!".
Hij stapte verlegen naar binnen. "Eerst even rondkijken, en dan pas kiezen!" hoorde hij de vreemde man nog roepen alvorens die verdween. Dat deed hij dus. Hij twijfelde even, maar besloot vrij snel voor een Aziatisch type te gaan. Hij had immers gehoord dat die beter waren.

Bam!
Hij schoot wakker, badend in het zweet. Zij had met de precisie van een scherpschutter de mug naar haar nirvana geholpen, op enkele micrometers van zijn hoofd. Hij tastte naar zijn bril, maar voelde een stuk papier. Hij knipte zijn nachtlampje aan. Een briefje van 100. Hij glimlachte. "Morgen. Morgen ga ik terug en haal ik mij eindelijk een tablet!".

[poëzie] naamloos

Door MtC op donderdag 09 februari 2012 17:04 - Reacties (7)
Categorie: poëzie, Views: 2.095

Je trilt.
Ik neem je vast.
Je gloeit.
Ik hef je op.
Je vraagt me hoe het met me gaat.
Ik antwoord niet. Niet nu.
Ik leg je neer.
Je zwijgt. Voor even.
Dan tril je weer.
Je herhaalt je vraag.
Ik negeer je. Heel even.
Tot ik je weer opneem,
je zachtjes streel,
over je touchscreen.
en mijn sms verzend.

[proza] Absint

Door MtC op woensdag 08 februari 2012 10:24 - Reacties (3)
Categorie: kort, Views: 2.563

In één teug giet hij het mengsel van absint en pillen naar binnen. Een laatste ademstoot stokt ergens halverwege voordat de stoel kletterend neervalt, en hij als een weggegooid kledingstuk onder tafel belandt. De kaars dooft. Johnny Cash zingt zacht There’s nothing wrong with going home tonight.

Een paar uur eerder was de boodschap ingeslagen als een bom. Kanker. Hij, hij die altijd gezond geleefd had. Uitgerekend hij kreeg kanker. Net nu. Nadat hij net ontslag genomen had voor die wereldreis die hij al zo lang wilde maken.
De dokter probeerde hem nog gerust te stellen. Hij zou nog even van het leven kunnen genieten, al was genezing onmogelijk met de huidige stand van zaken in de geneeskunde. Met de nodige pillen zou de pijn echter draaglijk zijn. Maar hij hield niet van de voorwaardelijke wijs. Hij leefde onvoorwaardelijk of niet, en nam dus vrijwel meteen zijn besluit. Hij zou vandaag afscheid nemen van zijn aardse bestaan. Hij besloot zijn geliefde drank in huis te halen en nog één keer naar huis te gaan.

"Schat, ik ben thuis". Hij reageert niet. Ze komt binnen, ziet hem liggen en zakt in elkaar. Schrikken doet ze niet. Ze had dit immers zien aankomen. Op de radio weerklinkt Honey come here and drink to me alsof hijzelf haar aanspreekt. Ze schenkt zich een glas wijn in, en belt de ambulance.

Ze hadden elkaar leren kennen op de schaatsbaan als was het een cliché uit een stationsroman. Ze moesten er elk jaar rond deze tijd opnieuw mee lachen. Zij was hem meteen opgevallen, maar hij durfde haar niet aanspreken. Toen ze later voorbijschaatste en viel, had hij haar zoals het een galante heer betaamt weer overeind geholpen. Ze raakten in gesprek, en besloten samen iets te gaan drinken. Ze bestelde absint. Hij kende het niet, maar als zij het dronk, moest het wel goed zijn, dus bestelde hij er ook één. Vanaf die dag zou hij nog zelden iets anders drinken.

Terwijl de ambulanciers hem meenemen, bekijkt ze zwijgend het briefje dat hij achterliet. Er staat slechts één regeltje:

And in autumn it’s girls and a broken heart

Ze glimlacht.