[proza] Absint

Door MtC op woensdag 8 februari 2012 10:24 - Reacties (3)
Categorie: kort, Views: 4.036

In één teug giet hij het mengsel van absint en pillen naar binnen. Een laatste ademstoot stokt ergens halverwege voordat de stoel kletterend neervalt, en hij als een weggegooid kledingstuk onder tafel belandt. De kaars dooft. Johnny Cash zingt zacht There’s nothing wrong with going home tonight.

Een paar uur eerder was de boodschap ingeslagen als een bom. Kanker. Hij, hij die altijd gezond geleefd had. Uitgerekend hij kreeg kanker. Net nu. Nadat hij net ontslag genomen had voor die wereldreis die hij al zo lang wilde maken.
De dokter probeerde hem nog gerust te stellen. Hij zou nog even van het leven kunnen genieten, al was genezing onmogelijk met de huidige stand van zaken in de geneeskunde. Met de nodige pillen zou de pijn echter draaglijk zijn. Maar hij hield niet van de voorwaardelijke wijs. Hij leefde onvoorwaardelijk of niet, en nam dus vrijwel meteen zijn besluit. Hij zou vandaag afscheid nemen van zijn aardse bestaan. Hij besloot zijn geliefde drank in huis te halen en nog één keer naar huis te gaan.

"Schat, ik ben thuis". Hij reageert niet. Ze komt binnen, ziet hem liggen en zakt in elkaar. Schrikken doet ze niet. Ze had dit immers zien aankomen. Op de radio weerklinkt Honey come here and drink to me alsof hijzelf haar aanspreekt. Ze schenkt zich een glas wijn in, en belt de ambulance.

Ze hadden elkaar leren kennen op de schaatsbaan als was het een cliché uit een stationsroman. Ze moesten er elk jaar rond deze tijd opnieuw mee lachen. Zij was hem meteen opgevallen, maar hij durfde haar niet aanspreken. Toen ze later voorbijschaatste en viel, had hij haar zoals het een galante heer betaamt weer overeind geholpen. Ze raakten in gesprek, en besloten samen iets te gaan drinken. Ze bestelde absint. Hij kende het niet, maar als zij het dronk, moest het wel goed zijn, dus bestelde hij er ook één. Vanaf die dag zou hij nog zelden iets anders drinken.

Terwijl de ambulanciers hem meenemen, bekijkt ze zwijgend het briefje dat hij achterliet. Er staat slechts één regeltje:

And in autumn it’s girls and a broken heart

Ze glimlacht.

Volgende: [poëzie] naamloos 02-'12 [poëzie] naamloos

Reacties


Door Tweakers user -RetroX-, woensdag 8 februari 2012 11:51

Respect voor je schrijven!

Door Tweakers user SanderL, woensdag 8 februari 2012 12:16

Wauw... mooi geschreven.
Ik snap alleen niet waarom hij dan toch nog niet 'snel' die wereldreis maakt en het daarna afsluit met bovenstaand verhaal.

True story?

Door Tweakers user MtC, woensdag 8 februari 2012 12:40

thx
PixelShooter schreef op woensdag 08 februari 2012 @ 12:16:
Wauw... mooi geschreven.
Ik snap alleen niet waarom hij dan toch nog niet 'snel' die wereldreis maakt en het daarna afsluit met bovenstaand verhaal.

True story?
Het verhaal is gewoon verzonnen, en de reden dat hij niet eerst nog die wereldreis maakt, staat er eigenlijk in. "Hij leefde onvoorwaardelijk of niet." Hij zou ziek kunnen worden op reis...

Reageren is niet meer mogelijk