De man die niet kon slapen.

Door MtC op maandag 23 juli 2012 01:11 - Reacties (10)
Categorie: proza, Views: 4.245

tik.
tik.
tik.
tik.
tik.
De klokt tikte hoorbaar de seconden verloren nachtrust weg. Starend naar het plafond hoorde hij hoe in de verte een trein voorbijraasde. De hond van de buren blafte één keer. De brander van de centrale verwarming sloeg aan, en zoals steeds, 15 seconden later weer uit.
5432. Zoveel seconden lag hij al wakker, en één voor één had hij ze horen voorbijtikken. Opstaan was geen optie. Dan zou ze wakker worden. Dat was de beste garantie op een fikse ruzie.
tik.
tik.
tik.
6738. Hij stond toch op. Uiterst behoedzaam kronkelde hij uit bed, trok zijn kleren aan en sloop de trap af. Hij luisterde nog even. Oef. Ze sliep nog. Hij besloot de stad in te trekken. Het was de eerste keer sinds hij in New York woonde dat hij op dit uur buitenkwam. Hij wist niet wat te verwachten.
Links, rechts, even rechtdoor en dan opnieuw rechts. Het leek wel alsof hij precies wist waar hij heen wilde, maar hij had geen idee. Was het de rozige gloed? Of was het de geur van gebak? Hij versnelde de pas en sloeg opnieuw links af.
Hij kon zijn ogen niet geloven. Een massa volk trotseerde de duisternis. Hoewel. Hier leek het eerder dag. Hij had hier alleen nog maar over gehoord, maar het was sterker dan hij zich ooit had durven inbeelden. Toen hij terug bij adem gekomen was, vervolgde hij traag zijn weg. Tot zijn oog plots op dat éne raam viel. Dit had hij nooit gezien. Het rode neonlicht maakte alles nog unieker. Hij stond aan de grond genageld. Dit was van een onwereldse schoonheid. Zou hij...? Neen, dat ging niet. Als zij dat te weten zou komen, zou ze razend zijn. Maar hij wilde zo graag.
"Mooi he", klonk het achter hem. Geschrokken keek hij om, en keek recht tegen paar gouden kettingen aan. Hij liet zijn ogen omhoogglijden, en zag hoe de ruig uitziende kerel glimlachte om zijn onbeholpen houding. "Heel mooi" slikte hij zijn angst in "maar niets voor mij, mijn vrouw zou mij vermoorden". De kerel lachte "ach, kom op, wat niet weet niet deert. Ik mag je wel, dus ik trakteer!". Hij kon zijn oren niet geloven. Zou deze wildvreemde hem zomaar trakteren? Hij leek het alleszins te menen. "Ben je zeker?". De man was zeker, en duwde hem een briefje van 100 in de hand. "Hier, leef je uit!".
Hij stapte verlegen naar binnen. "Eerst even rondkijken, en dan pas kiezen!" hoorde hij de vreemde man nog roepen alvorens die verdween. Dat deed hij dus. Hij twijfelde even, maar besloot vrij snel voor een Aziatisch type te gaan. Hij had immers gehoord dat die beter waren.

Bam!
Hij schoot wakker, badend in het zweet. Zij had met de precisie van een scherpschutter de mug naar haar nirvana geholpen, op enkele micrometers van zijn hoofd. Hij tastte naar zijn bril, maar voelde een stuk papier. Hij knipte zijn nachtlampje aan. Een briefje van 100. Hij glimlachte. "Morgen. Morgen ga ik terug en haal ik mij eindelijk een tablet!".